Riet Onzegbaar

Hier lig je nu
Maar toch ook niet
Dat zie ik wel
Dat is geweest

Onsterfelijk
Is materie niet
Wat blijft
Is van de geest

Onzichtbaar
En ontastbaar
Onzegbaar is
Wat is geweest

HV

Alle mensen hebben in hun leven te maken met verlies door de dood. Een kind, een broer of zus, je vader, je moeder, een geliefde oom of tante, een vriend of vriendin, je partner, een collega of kennis. Telkens word je er door geraakt, maar soms toch meer dan anders.

De omstandigheden van het verlies zijn telkens anders en daardoor ook de gevoelens die je voelt. Soms voel je naast de pijn van het verlies ook opluchting, berusting of acceptatie. Je kunt je schuldig voelen vanwege iets je wel of juist niet gedaan hebt voor de ander: 'was ik er wel voldoende voor hem of haar'? Soms voel je vooral woede of onbegrip over de omstandigheden of de onrechtvaardigheid van het leven of van God. Je wilt dat dit onrecht weer wordt rechtgezet! Je ratio begrijpt natuurlijk wel dat het ieders lot is om eens te sterven. Maar nu? Maar zo? 

Diep in jezelf wordt ook eerder verlies geraakt en je wordt je bewust van je eigen eindigheid, ook dat trilt mee. Je probeert er betekenis aan te geven, betekenis aan dit leven dat geleefd is, de plaats en de betekenis die hij of zij innam voor jou, voor elkaar, voor anderen en de wereld om ons heen. Hoe dat nu allemaal veranderd is en uiteindelijk ook de plaats en de betekenis die altijd zullen blijven.

Als je jezelf kunt verbinden met iets dat groter is dan jezelf, de essentie achter alles in dit universum en achter al het leven - hoe je dat ook benoemt of ervaart - dan kun je uiteindelijk daarin ieders leven plaatsen. Je voelt natuurlijk nog steeds de scherpe pijn van het verlies. Maar uiteindelijk weet je: ‘hij/zij was niet zijn/haar lichaam, hij/zij is oké en veilig, ik ben oké en veilig en het is oké om dat te zijn’.

Hoe fijn is het dan om deel uit te maken van een gemeenschap van mensen. Familie, vrienden of wie dan ook, mensen die om je heen staan, die je dragen ook al is het maar een beetje. Mensen die je niet ontwijken maar je zien en er voor je willen zijn. Wij kunnen elkaars lot niet overnemen, ieder draagt zijn eigen lot. Maar mensen hoeven hun weg niet alleen te gaan, want mens zijn dat doe je met elkaar.