Gepast nabij

Ik heb moeite met de uitdrukking ‘social distancing’, ‘sociale afstand’.
De uitdrukking vind ik ongelukkig gekozen omdat er eigenlijk fysieke afstand mee bedoeld wordt. We voelen de sociale gevolgen van die fysieke afstand natuurlijk wel. En om dat te compenseren zie ik juist veel sociale initiatieven ontstaan om elkaar te helpen. Dat wordt door de term sociale afstand slecht zichtbaar gemaakt.

Iets vergelijkbaars denk ik over de term ‘het nieuwe normaal’.
Daar gaat het eigenlijk over gedragsnormen. Terwijl de onderliggende waarden vaak hetzelfde blijven. Een van die waarden is bijvoorbeeld bescherming van de gezondheid van mensen. We kiezen daarbij passende gedragsnormen - of krijgen die opgelegd. Maar die gedragsnormen kunnen variëren afhankelijk van de context. Zo moet je straks bijvoorbeeld een mondkapje dragen in de bus. Maar in de winkel hoeft dat niet. Andere context, andere gedragsnormen.

Vroeger werd het als onbeleefd gezien als je iemand geen hand gaf bij een begroeting. Tegenwoordig is een hand geven reden voor verontwaardiging. Andere context, andere gedragsnormen.

Als de context is veranderd, verandert de betekenis van gedrag en daarmee veranderen ook de normen voor gedrag.

Gepaste nabijheid

Ik stel daarom een nieuwe term voor: gepast nabij.

Overweging

De maat van alle dingen
- zo die al bestaat –
is de juiste nabijheid,
inclusief de geboden afstand
van wat mét ons
en tégen ons is
niet in enige afgebakende ruimte,
niet in een vermoede
of gevreesde confrontatie,
maar in het begrip
van de buigzame,
weerbare
slijtbare
tussenruimte

Albert Bontridder
(Overgenomen uit: Intimiteit; Paul Verhaeghe, pagina 308)

Gepast nabij

In deze term komt wat mij betreft mooi tot uitdrukking dat we gericht willen zijn op elkaar en daarbij rekening houden met de context. De normen voor wat gepast is kunnen kunnen variëren maar de waarde van elkaar nabij zijn blijft.