Als ik voor het eerst een weblog schrijf voel ik dat ik me even moet voorstellen en ik word altijd wat onzeker als ik me moet voorstellen aan een groep mensen die ik niet ken.

Aan het begin van een vergadering bijvoorbeeld, iedereen zit rond de tafel en de voorzitter zegt: “zullen we eerst even een voorstelrondje doen, zeg even wie je bent en vertel iets over jezelf”.

Op dat moment kijk ik snel rond: we gaan linksom, ik ben nummer vijf dus nog niet meteen aan de beurt. Ik luister maar half naar de anderen die zich voorstellen en bedenk hoe ik het beste kan zeggen wie ik ben. Ik begin wat te zweten en mijn hart slaat sneller dan normaal.

Zal ik zeggen dat ik in Bleiswijk geboren en opgegroeid ben en al sinds 1984 in HaDee woon? Of dat ik vader ben van vijf kinderen, vier zoons en een dochter, en opa van twee kleinkinderen, dat levert altijd genoeg gesprekstof op. Vertel ik ze dat ik gescheiden ben, maar wel sinds twee jaar weer een nieuwe liefde heb, waar ik heel gelukkig mee ben? Nee, dat is vast niet gepast in dit gezelschap.

Weet je wat, ik vertel ze wat ik doe. Bijvoorbeeld dat ik voor een automatiseringsbedrijf werk, maar binnenkort uit dienst ga en dan werk als zelfstandig coach op gedrag en communicatie. Dat ik al jarenlang koster ben van de Protestantse kerk in Dinther. Dat ik graag wandelingen maak met mijn twee honden en dat ik graag lees en soms korte verhaaltjes schrijf. Nee, het is geen sollicitatiegesprek dat interesseert ze vast niet.

“En jij?” vraagt de voorzitter. Ik schrik op, ik ben aan de beurt! Ik haal diep adem en zeg alleen: ”Hallo, ik ben Harry Vos en ik woon in HaDee”.