Wat echt is, kan niet gezien, gehoord, gedacht of begrepen worden.

(Je ziet alleen je eigen ogen en hoort je eigen oren.)

Je reageert op de wereld van je verbeelding.

 

BYRON KATIE

 

Wat zie je in het plaatje hierboven? Een oude vrouw of een jong meisje?

Onze hersenen zijn meester in het herkennen van patronen en het geven van betekenis. Je ziet een witte achtergrond met wat zwarte vlekken en lijnen. Je kijkt even en dan zie je het, het is een…!

Maar dat is het niet, het is de interpretatie die je er aan geeft, de voorstelling die je er van maakt. En die is de ene keer een jong meisje en de andere keer een oude vrouw.

En dat gebeurt niet alleen met dingen die je ziet, maar ook met wat je hoort, ruikt, voelt of proeft. Alles wat we denken en ervaren, is een reactie op de wereld, maar het is niet de wereld zelf.

Is dat erg? Nou, niet per se denk ik. Zolang je het bewustzijn houdt dat dit zo is kun je nieuwsgierig en wakker blijven om je wereldbeeld steeds te verrijken en jezelf te ontwikkelen.

Dan blijf je ook voor openstaan voor het bewustzijn dat geen twee mensen een situatie hetzelfde zullen ervaren en interpreteren. Zelfs als je vlak bij elkaar leeft, in dezelfde plaats en met dezelfde problemen te maken hebt. Er zullen verschillen zijn in bijvoorbeeld je plaats in het gezin, je maatschappelijke positie, genetische invloeden, de familie waartoe je behoort of je mentale vermogens. Daarom bewonen geen twee mensen dezelfde conceptuele wereld, zelfs identieke tweelingen hebben hun verschillen in hun wereldbeeld.

Als je jezelf bevrijdt van de illusie dat jouw wereldbeeld de enige echte waarheid is, ga je ook anders communiceren. Je wereldbeeld staat niet langer als een filter tussen jezelf en de ander. Daardoor kun je in relatie treden met de ander, en vragen naar zijn of haar wereldbeeld: “hoe zie jij dat, hoe is dat voor jou?” Zo leer je jezelf en de ander beter begrijpen en kun je meer voldoening en plezier uit je relaties halen.